Oct 15, 2018 by yperion_graphic_if62ts5y

Το τρέξιμο για αναψυχή αποτελεί μέρος της ανθρώπινης δραστηριότητας με διαρκώς αυξανόμενο κοινό τα αστικά κέντρα. Παρόλη την ευεργετική του δράση σε πολλά επίπεδα δεν παύει να αποτελεί αιτία τραυματισμού από καταπόνηση του μυοσκελετικού συστήματος. Στις ΗΠΑ υπολογίζεται ότι 37-56% από τα περίπου 36 εκατομμύρια δρομείς αναψυχής υπόκεινται σε έναν τουλάχιστον τραυματισμό ετησίως1,2,3. Περίπου 52% άνδρες και 49% γυναίκες αθλητές επισκέπτονται για το λόγο αυτό ένα φορέα υγείας5 .Ενώ λοιπόν οι τραυματισμοί στο σπόρ αυτό είναι 2-2,5 φορές λιγότερο συχνοί από άλλα αθλήματα αντιπροσωπεύουν μία δαπάνη πολλών εκατομμυρίων δολαρίων για τον τομέα υγείας4.

Το τρέξιμο στην πράξη
Τραυματισμός των δρομέων συμβαίνει λόγω των επαναλαμβανόμενων καταπονήσεων και των αυξημένων δυνάμεων επί του μυοσκελετικού συστήματος. Κατά την διάρκεια των διασκελισμών η δύναμη ανάδρασης από το έδαφος στην δεύτερη φάση του βηματισμού (φάση μονοποδικής στήριξης) είναι 1.5 με 5 φορές το βάρος του σώματος6. Τέτοιες δυνάμεις παράγονται σε κάθε ένα από τα περίπου 5000 βήματα ανά ώρα τρεξίματος. Κατά την διάρκεια του αθλήματος οι δυνάμεις διάτμησης στις εμπλεκόμενες αρθρώσεις αυξάνουν περίπου 50 φορές από τις αντίστοιχες του απλού βαδίσματος7. Έχοντας αυτό υπόψιν μας είναι εύκολο να εκτιμήσουμε πως το αποτέλεσμα μικρών ενδογενών ή εξωγενών ανωμαλιών μπορεί να ενισχυθεί επί του συνολικού μυοσκελετικού συστήματος κατά την μετάβαση από το απλό βάδισμα στο τρέξιμο.

Βάδιση Vs Τρέξιμο.
Η μελέτη της κίνησης που επιτελείται στο ‘απλό τρέξιμο’, οι δυνάμεις , οι ‘μοχλεύσεις’ των εμπλεκόμενων μυών και οι σχέσεις μυών συνδέσμων και αρθρώσεων στο χώρο σε έναν πλήρη βηματισμό αποτελούν πεδία μελέτης πανεπιστημιακού επιπέδου από ιατρούς, φυσικούς ,εμβιομηχανικούς ,φυσιολόγους και ξεφεύγουν της ανάλυσής τους από το εν λόγω άρθρο. Για λόγους κατανόησης των προβλημάτων της βάδισης παραθέτουμε απλά κάποια ‘αξιώματα ’μέσα από ένα σύνολο μελετών που έγιναν για επαγγελματίες αθλητές.
Κατά τον βηματισμό στην κίνηση κάθε σκέλους διακρίνουμε την φάση της στήριξης και την φάση της αιώρησης αυτού. Οι φάσεις στήριξης και των δύο σκελών επικαλύπτονται εν μέρει.
Η φάση της στήριξης ξεκινά στους περισσότερους ανθρώπους με την κρούση πρώτα της πτέρνης στο έδαφος , στη συνέχεια επαφής του μέσου ποδιού και των δακτύλων και τελειώνει με την προώθηση του σώματος με συγκεκριμένη κίνηση του άκρου ποδιού που ενώ στην αρχή της επαφής του με το έδαφος δρα «απορροφητικά» με την δράση των αντιστοίχων μυών της κινητικής αλύσου στο τέλος της φάσης στήριξης «σπρώχνει » το σώμα εμπρός.

Μεταξύ της φάσης στήριξης του ενός σκέλους και της φάσης αιώρησης του άλλου μεσολαβεί φάση διπλής στήριξης κατά την οποία και τα δύο σκέλη έχουν επαφή με το έδαφος.
Κατά την διάρκεια του τρεξίματος υπάρχουν δύο διακριτές διαφορές στην μελέτη της κίνησης. Η πρώτη έγκειται στο ποσοστό που η κάθε φάση κίνησης καταλαμβάνει μεταξύ βάδισης και τρεξίματος σε ένα πλήρη βηματισμό και η δεύτερη στην ύπαρξη μίας φάσης «διπλής αιώρησης» όταν τρέχουμε, φάση στην οποία και τα δύο σκέλη είναι χωρίς επαφή με το έδαφος. Τρίτη διαφορά είναι το μέγεθος των εμπλεκομένων δυνάμεων και του παραγόμενου έργου.
Κατά την διάρκεια του τρεξίματος όλες οι κύριες ομάδες μυών των κάτω άκρων δείχνουν αυξημένη δραστηριότητα. Στην φάση της μονοποδικής στήριξης στην άρθρωση του αστραγάλου παράγεται το περισσότερο έργο περίπου 1,5 φορά αυτό της άρθρωσης του γόνατος και 3 φορές αυτό της άρθρωσης του ισχίου. Παρόλα αυτά το γόνατο είναι ο κύριος «ενεργειακός αποσβέστης»(αμορτισέρ) της κίνησης με δύο φορές το έργο που αντιστοιχεί σε αστράγαλο και ισχίο.

Post a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *