Nov 01, 2018 by yperion_graphic_if62ts5y

Περίπου 70 % των τραυμάτων των δρομέων οφείλονται σε ‘υπερχρήση ’. Η αιτίαση  των τραυματισμών διακρίνεται σε ενδογενείς και εξωγενείς παράγοντες. Η πλειοψηφία των τραυματισμών οφείλεται σε εξωγενείς παράγοντες.

Εξωγενείς παράγοντες  ‘συνδρόμου υπερχρήσης ’ .

Πρόκειται για παράγοντες που δεν έχουν καμία σχέση με το σώμα του δρομέα αλλά με το περιβάλλον και τον εξοπλισμό του ανθρώπου που τρέχει καθώς και με τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η προπόνηση του αθλητή.

Κύριοι εξωγενείς παράγοντες. 

Παπούτσια τρεξίματος.

Τα αθλητικά παπούτσια μπορούν να επηρεάσουν τον τύπο και την συχνότητα των τραυματισμών στην άθληση.

Αν τα αθλητικά υποδήματα βραχούν ή ο ‘εσωτερικός πάτος’ (midsole) φθαρεί σε χρήση πάνω από 400 χιλιόμετρα τότε η δυνατότητα απορρόφησης κραδασμών του υποδήματος μειώνεται από 30 ως 50% 8 .Επιπλέον η δυνατότητα των αθλητικών υποδημάτων να προσφέρουν ικανό περιορισμό στην κίνηση της πτέρνης στο τρέξιμο είναι σημαντικός παράγοντας αποφυγής ενός ‘συνδρόμου υπερχρήσης’ και δείκτης της ποιότητας και της εξειδίκευσης του εξοπλισμού του δρομέα. Ο ορθός περιορισμός της πτέρνης(heel pad) από το υπόδημα που φέρει μπορεί να αυξήσει την απορρόφηση κραδασμών9 κατά 29,5% και σε μία ήδη τραυματισμένη πτέρνη η δυνατότητα απορρόφησης να φτάσει το 48,5%

Χώρος άθλησης

Ο χώρος άθλησης αναφέρεται στην τοπογραφία της διαδρομής. Η κατηφορική διαδρομή προκαλεί έντονες διατμητικές δυνάμεις στα γόνατα διότι η κατεύθυνση των βαρυντικών δυνάμεων έχουν άξονα δράσης πίσω από την άρθρωση του γόνατος .Επιπλέον αυτού το ίδιο το τρέξιμο αυξάνει το μέγεθος της κάμψης του γόνατος, το μέγεθος των δυνάμεων και της επαφής στην άρθρωση μηρού επιγονατίδας , την δραστηριότητα των εκτεινόντων του γόνατος μυών, την απορρόφηση ενέργειας στην άρθρωση και των μοχλών επί του γόνατος στην προσπάθεια των μυών που τεντώνουν το γόνατο να διατηρήσουν δυναμική ισορροπία και συνέχιση της κίνησης σε κατηφορική πορεία του αθλητή.

Οι διάφορες μελέτες επί του θέματος του χώρου άθλησης δεν συμφωνούν  σε κοινά συμπεράσματα. Επί του συνόλου είναι όμως αποδεκτό ότι οι κατηφορικές διαδρομές τείνουν σε αύξηση του άλγους επί της επιγονατιδομηριαίας  άρθρωσης και του συνδρόμου της λαγονοκνημιαίας ταινίας ενώ οι ανηφορικές διαδρομές επιβαρύνουν την τενοντίτιδα αχίλλειου τένοντος και πελματιαία απονευρωσίτιδα.

Έδαφος άθλησης

Ο συγκεκριμένος παράγοντας δεν πρέπει να αγνοείται. Αντίθετα σε ορισμένα αθλήματα η συχνότητα τραυματισμών μπορεί μέχρι και να τετραπλασιαστεί λόγω εδάφους άθλησης.

Σκληρό έδαφος όπως άσφαλτος ή τσιμέντο μπορεί να επιβαρύνει αρθρώσεις, μύες, τένοντες, συνδέσμους προδιαθέτοντας σε αυξημένους τραυματισμούς.

Σε αντίθεση σε μαλακό έδαφος πχ χόρτο, η υπερκινητικότητα αρθρώσεων μυών και τενόντων μπορεί με τη σειρά τους να αυξήσουν την συχνότητα των συνδρόμων υπερχρήσης .

Τρέξιμο σε άνιση επιφάνεια ,γλιστερούς δρόμους ή όχθες ποταμών μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στον δρομέα λόγω λειτουργικής ανισοσκελίας. Τα κυριότερα προβλήματα με αυτό τον μηχανισμό είναι σύνδρομο  λαγονοκνημιαίας ταινίας και τροχαντηρίτιδας στο λειτουργικά  ‘μακρύ’ σκέλος’.

Λάθη στην προπόνηση

Το πλέον συχνό εξωγενές αίτιο τραυματισμού στο τρέξιμο. Λάθη στην προπόνηση συμπεριλαμβάνουν υπέρ το δέον όγκο προπόνησης, υπέρ το δέον ένταση ή ανεπαρκή περίοδο αποθεραπείας. Ο Clement et al περιγράφει 4 κατηγορίες λαθών :

  • επίμονη έντονη προπόνηση χωρίς επαρκή ξεκούραση,
  • αιφνίδια αύξηση στον όγκο και στην ένταση της προπόνησης χωρίς επαρκή ξεκούραση
  • μονές ή σε σειρά έντονες ή ανταγωνιστικές ημέρες προπόνησης και
  • επαναλαμβανόμενες ανηφορικές- κατηφορικές προπονήσεις.

Η εμπειρία του αθλητή  ή η ταχύτητά του δεν έδειξαν να μεταβάλλουν την συχνότητα τραυματισμού του. Αντίθετα η έρευνα αυτή τονίζει ότι μια ισορροπία στον όγκο, την ένταση, και στην αποθεραπεία στην προπόνηση του δρομέα είναι απαραίτητη και επιβεβλημένη.

Post a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *